บทที่ 1004 หนอนม้วนใบ

หลังจากจัดการใบชาทั้งหมดเสร็จเรียบร้อย ทั้งสองคนก็วุ่นอยู่กับการเตรียมอาหารเย็น

ตอนที่หลี่ชิงเฟิงผัดกับข้าวในกระทะ จงต้าก็นั่งยองๆ อยู่หน้าเตาเพื่อคอยดูไฟ มองดูประกายไฟที่เต้นเร่า ได้กลิ่นหอมของเนื้อที่โชยมาเตะจมูกเป็นระลอก จงต้าก็ยังคงรู้สึกราวกับอยู่ในความฝัน รู้สึกว่าทุกสิ่งทุกอย่างนี้มันช่างไม่สมจริงเอาเสียเลย! เวลาเพียงแค่สองวันสั้นๆ เขาพลิกผันจากคนที่ยากจนข้นแค้นและมีหนี้สินล้นพ้นตัวกลายมาเป็นชาวบ้านธรรมดาที่มีเงินเหลือเก็บ ลูกชายของเขาก็เปลี่ยนจากคนพิการกลายมาเป็นเด็กปกติ การเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่นี้ไม่ต่างอะไรกับขันทีกลายเป็นฮ่องเต้ หนูหนีบกลายเป็นแพนด้า เป็นเรื่องที่คาดไม่ถึงและในขณะเดียวกันก็ทำให้ดีใจจนแทบคลั่ง

เขาเงยหน้าขึ้นมองเถ้าแก่หลี่ที่มีสีหน้าเรียบเฉยพลางเอ่ยถามว่า "นายท่าน คุณมีเมตตากับทุกคนแบบนี้เลยหรือเปล่าครับ"

นายท่าน...หลี่ชิงเฟิงชำเลืองมองเขาแวบหนึ่ง ขี้เกียจจะพูดอะไรกับเขาอีก จึงเอ่ยว่า "ผมก็ไม่ได้มีเมตตาอะไรหรอกครับ ผมก็แค่เหมือนคนส่วนใหญ่ที่มีความเห็นอกเห็นใจอยู่บ้างก็เท่านั้นเอง" "อีกอย่าง สิ่งที่ผมทำก็ล้วนเป็นเรื่องที่อยู่ในขอบเขตที่ผมพอจะช่วยได้ทั้งนั้น!" "แบบนี้เขาเรียกว่าแค่หยิบมือช่วย ไม่ถือว่าเป็นความเมตตากรุณาที่ยิ่งใหญ่อะไรหรอกครับ" "ดังนั้นคุณก็ไม่ต้องเก็บไปใส่ใจมากหรอกครับ" "ก็แค่ปัญหาที่คุณกำลังเผชิญอยู่บังเอิญเป็นสิ่งที่ผมสามารถแก้ไขได้พอดี" "ทำใจให้เป็นปกติก็พอแล้วล่ะครับ!"

พอได้ยินคำพูดนี้จงต้าก็พยักหน้าตามสัญชาตญาณ เลิกพูดจาซาบซึ้งใจพวกนั้น หันไปพูดเรื่องป่าชาบนภูเขาอิงจุ่ยแทน "นายท่าน ไม่รู้ว่าคุณสังเกตเห็นไหมว่าตอนนี้ต้นชาทางฝั่งภูเขาอิงจุ่ยมีแมลงศัตรูพืชระบาดไม่น้อยเลยนะครับ" "ในบรรดาแมลงพวกนั้นตัวที่ระบาดหนักที่สุดก็คือหนอนม้วนใบชาขนาดเล็กครับ" "ผมอยากจะถามความเห็นของคุณว่า จะให้ฉีดยาฆ่าแมลงให้ต้นชาพวกนี้ก่อนช่วงเทศกาลชิงหมิงหรือหลังเทศกาลชิงหมิงดีครับ"