บทที่ 1007 ล้วนเป็นของพวกเรา

สามพ่อลูกบวกกับเด็กขนปุยอีกสองตัวรวมเป็นห้าชีวิตพากันวิ่งโลดแล่นไปในป่าเขาอันกว้างใหญ่ไพศาลอย่างไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม

เงยหน้าขึ้นคือหมู่ดาวบนท้องฟ้าที่กว้างไกลสุดลูกหูลูกตา ก้มหน้าลงคือเทือกเขาที่ทอดยาวสลับซับซ้อน ลมภูเขาพัดโชยมาพร้อมกับความชื้นที่หนาแน่นพัดผ่านไรผมรู้สึกเย็นยะเยือกไปถึงหนังศีรษะ

แต่ก็รู้สึกสบายเป็นอย่างมากราวกับว่านั่นไม่ใช่ลมภูเขายามค่ำคืนแต่เป็นมือเล็กๆ อันอ่อนนุ่มไร้กระดูกของภูติน้อย

ภายใต้การนำทางของมือเล็กๆ เหล่านี้กลุ่มคนก็เดินทางมาถึงอาณาเขตของภูเขาอิงจุ่ยในเวลาไม่นาน

หลี่ชิงเฟิงหยุดฝีเท้าลงเดินช้าๆ ไปบนสนามหญ้ากว้างใหญ่ที่ราบเรียบบนยอดเขาอิงจุ่ย ลิงเสือลายเมฆและจื่อเหิงล้วนเดินตามหลังเขามา