บทที่ 1038 ให้อยู่ในถ้ำก็ยอม

หลี่ชิงเฟิงรีบออกไปต้อนรับที่ประตู หัวเราะพลางเอ่ยกับเฉาเฟยอวี่ที่ยืนมองไปรอบๆ อยู่ในลานบ้านว่า "ไม่ใช่บ้านฉัน แล้วจะเป็นบ้านนายหรือไง"

เฉาเฟยอวี่หัวเราะตาม บนใบหน้าเผยให้เห็นถึงความประหลาดใจอย่างที่สุด "ดูจากรูปที่นายส่งมา ฉันก็นึกว่าลานบ้านของนายอย่างมากก็คงพอๆ กับลานบ้านของฉันเสียอีก”

“แต่คิดไม่ถึงเลยว่า พอได้มาสัมผัสด้วยตัวเองถึงได้รู้ว่า มันแตกต่างกันราวฟ้ากับเหวเลยนะเนี่ย”

“ลานบ้านของนายนี่มันวิเศษสุดๆ ไปเลย”

“คราวหน้าถ้าฉันมาอีก จะต้องพาพ่อฉันมาด้วยแน่ๆ”