บทที่ 1045 ผู้โดดเดี่ยว

หลี่ชิงเฟิงตบก้นกล่อมจื่ออวี๋ที่ยังหลับไม่ค่อยสนิทเบาๆ ไปพลาง ถลึงตาใส่จื่อเหิงอย่างดุเดือดไปพลาง

ภายใต้สายตาอันเกรี้ยวกราดของพ่อ ในที่สุดจื่อเหิงก็หุบปากลง ยอมประนีประนอมแล้ว ยอมนอนแล้ว

พอเห็นเขาหลับตาลง หลี่ชิงเฟิงก็อดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเข้าลึกอีกครั้ง แล้วพ่นออกมาอย่างยาวเหยียด

แต่คิดไม่ถึงเลยว่า จื่อเหิงเพิ่งจะหลับตาลงไปได้ไม่นาน ข้างนอกก็พลันมีเสียงเอะอะโวยวายดังขึ้น

เสียงเอะอะโวยวายดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ไม่นานก็มาถึงหน้าประตูห้อง