บทที่ 105 ผมกินจนเบื่อแล้ว

"ไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะ"

พอเจียงปิงเห็นปากที่มันแผล็บไปด้วยน้ำมันของจื่อเหิง ความขุ่นข้องหมองใจก็มลายหายไปจนหมดสิ้น

"เชฟหม่า ฉันรับน้ำใจคุณไว้แล้วนะ ส่วนไข่ไก่ป่าสองฟองนั้น ยกให้จื่อเหิงกินเถอะ"

พูดจบ เธอก็เดินเข้าไปลูบศีรษะเล็กๆ ของจื่อเหิง แล้วถามเสียงเบา "จื่อเหิง อร่อยไหมจ๊ะ?"

"อร่อยครับ" จื่อเหิงผู้ไม่รู้อีโหน่อีเหน่พยักหน้าหงึกๆ แล้วยัดฮะเก๋าเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ ก่อนจะกลืนลงท้องไปอย่างรวดเร็ว