บทที่ 1087 เสี่ยวเยวี่ยเกิดเรื่อง

เสียงร้องเพลงของหลี่ชิงเฟิงถึงแม้จะไม่ได้ไพเราะเพราะพริ้งราวกับเสียงสวรรค์ แต่สำหรับจื่ออวี๋ที่ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ก็นับว่าไม่เลวเลยทีเดียว

เธอรู้สึกว่าอย่างน้อยเสียงร้องเพลงของพ่อก็ยังเพราะกว่าเสียงหึ่งๆ ของยุงในป่าก็แล้วกัน

และเมื่อเทียบกับเสียงร้องเพลงอันอ่อนโยนของหลี่ชิงเฟิงแล้ว กลับมีอีกเสียงหนึ่งที่ฟังดูน่ากลัวเป็นพิเศษในค่ำคืนที่มีฝนตกหนักเช่นนี้

เจือความแหบพร่าเล็กน้อย ตะโกนเรียกไปทางบ้านของหลูชิ่งหลินราวกับคนบ้าคลั่ง "ชิ่งหลิน ชิ่งหลิน!"

ตะโกนไปพลาง ก็ตบประตูบ้านของหลูชิ่งหลินอย่างแรงไปพลาง