บทที่ 1093 เห็นสิ่งของแล้วสะเทือนใจ

หลี่ชิงเฟิงตบหัวมันเบาๆ แล้วหัวเราะเอ่ยว่า "เดี๋ยวพอมีเวลาฉันจะเอาพวกมันเทศกับเผือกมากองไว้ตรงปากถ้ำนะ จะได้ช่วยพรางตาคนอื่น แล้วก็เอาไว้เป็นเสบียงสำรองของแกด้วย อยากกินตอนไหนก็กินได้เลย"

ถึงแม้เสือลายเมฆจะกินเนื้อเป็นอาหารหลัก แต่ความจริงแล้วมันก็กินมังสวิรัติได้เหมือนกัน พอเห็นพ่อเลี้ยงคิดเผื่ออย่างรอบคอบขนาดนี้ เสือลายเมฆก็ยิ่งซาบซึ้งใจ แต่ในตอนที่มันกำลังซาบซึ้งใจอยู่นั้น จู่ๆ จื่อเหิงก็เอ่ยขึ้นมาว่า "พ่อครับ แล้วถ้าเกิดมีคนมาวางกับดักไว้อีกฝั่งหนึ่งของอุโมงค์ลับสายนี้ล่ะครับ จะทำยังไง"

หลี่ชิงเฟิงหัวเราะ "เรื่องที่ลูกคิดได้ มีหรือที่พ่อจะคิดไม่ได้"

พูดพลาง ก็รีบสาวเท้าเดินไปทางอุโมงค์ลับที่อยู่ลึกเข้าไปในถ้ำ เดินไปพลางก็อธิบายไปพลางว่า "อุโมงค์ลับสายนี้ถึงแม้จะทะลุไปอีกฝั่งหนึ่งของภูเขา แต่ตำแหน่งของมันทั้งมิดชิดและสูงชันมาก คนทั่วไปปีนขึ้นไปไม่ถึงหรอก”

“ดังนั้น เวลาที่พวกแกออกมาจากอุโมงค์ลับสายนี้ ก็ต้องระวังตัวให้ดีด้วยล่ะ!"