บทที่ 1125 ลูกอม

แสงแดดเจิดจ้า ภายในหมู่บ้านก็คึกคักขึ้นมาเช่นกัน ชาวบ้านต่างก็ทำไร่ไถนา ปลูกผักปลูกหญ้ากันอย่างขะมักเขม้น คึกคักเสียจริง

รถกระบะสีเหลืองสดแล่นเข้ามาในหมู่บ้าน ราวกับลำแสงอันสว่างไสว พุ่งตรงจากหัวหมู่บ้านทะลุไปจนถึงท้ายหมู่บ้าน ความเขียวขจีอันสดใสปกคลุมไปทั่วภูเขารากไม้ ปกคลุมไปทั่วท้องทุ่งนา และปกคลุมมาถึงลานบ้านของหลี่ชิงเฟิงด้วยเช่นกัน

รถยังไม่ทันจอดสนิท ไท่ซานก็วิ่งหน้าตั้งออกมาจากถ้ำที่สวนหลังบ้าน ลิงก็กระโดดแผล็วลงมาจากระเบียงชั้นบนทันที ส่วนฝูงไก่ฟ้าก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึง พากันกรูเข้ามาล้อมรอบหลี่ชิงเฟิงเอาไว้จนมิดชิดในพริบตา

เมื่อเห็นว่าทุกสิ่งทุกอย่างในบ้านเรียบร้อยดี เด็กๆ ทั้งคนและสัตว์ต่างก็ว่านอนสอนง่าย หลี่ชิงเฟิงก็รู้สึกปลาบปลื้มใจเป็นอย่างมาก เขาลูบหัวเสือดาวลายเมฆเกาพุงลิง แล้วก็อุ้มพี่ใหญ่เจ็ดสีขึ้นมากอด พี่ใหญ่เจ็ดสีในตอนนี้ตัวโตกว่าตอนที่เพิ่งมาถึงบ้านใหม่ๆ มากนัก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอาหารการกินดีเกินไปหรือเปล่า หลี่ชิงเฟิงอุ้มมันไว้ในอ้อมอก รู้สึกหนักอึ้ง น้ำหนักตัวแทบจะไล่เลี่ยกับจื่ออวี๋เจ้าหนูจ้ำม่ำอยู่แล้ว จึงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ "ชีชี ทำไมดูเหมือนแกจะอ้วนขึ้นอีกแล้วเนี่ย"

พี่ใหญ่เจ็ดสีมีชื่อว่าชีชี หลี่ชิงเฟิงมักจะตั้งชื่อส่งเดชแบบนี้เสมอแหละ ชีชีได้ยินดังนั้นก็ชะงักไป ก้มหน้าลงมองดูหุ่นอันกลมดิ๊กของตัวเอง แล้วรีบเชิดหัวขึ้นสูงทันที ขอแค่ฉันมองไม่เห็น คนอื่นจะพูดยังไงก็ถือว่าเป็นเรื่องโกหกทั้งนั้นแหละ!