บทที่ 1152 คนที่กินข้าวไปวันๆ

หลี่ชิงเฟิงรู้สึกจนปัญญาจริงๆ

ปลาตัวเล็กกุ้งตัวน้อยพวกนั้นรวมกันแล้วยังมีเนื้อไม่ถึงหนึ่งขีดเลย จะเอาไปต้มซุปปลาได้ยังไงกันล่ะ! ถ้าขืนต้มออกมาจริงๆ จะแบ่งให้เด็กสี่คนกินยังไง

เขาส่ายหน้าอย่างจนใจ แล้วทอดสายตามองไปที่จื่อเหิงซึ่งกำลังวิ่งไล่รังแกไก่ป่าอยู่ในลานบ้าน ก็ยิ่งรู้สึกหมดคำจะพูด

จื่อเหิงไม่ใช่เด็กน้อยไร้เดียงสาที่ใครจะมาหลอกล่อได้ง่ายๆ เหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไปแล้ว ตอนนี้ หลังจากที่เขาได้อ่านหนังสือมาหลากหลายประเภท สมองของเขาก็ยิ่งพลิกแพลงได้เก่งขึ้น

ถ้าเป็นเด็กห้าขวบทั่วไปล่ะก็ คงต้องเชื่อคำพูดเรื่องการปล่อยนกปล่อยปลาเพื่อทำบุญทำทานที่เขาพูดไปเมื่อก่อนหน้านี้อย่างสนิทใจแน่ๆ ดีไม่ดีอาจจะเอาไปเป็นแบบอย่างในการดำเนินชีวิตเลยก็ว่าได้