บทที่ 1158 ลูกสุนัข

เมื่อหลี่ชิงเฟิงกลับมาเอนตัวลงนอนบนเตียงอีกครั้ง สายฝนที่พยากรณ์อากาศบอกว่าจะตกในวันพรุ่งนี้ กลับตกลงมาล่วงหน้าในยามเที่ยงคืนราวๆ ห้าทุ่ม พร้อมกับเสียงฟ้าร้องดังกึกก้อง

เม็ดฝนตกกระทบหน้าต่างดังเปาะแปะ ราวกับไข่มุกและเพชรที่แตกกระจาย หรือไม่ก็เหมือนกับดอกไม้ไฟและประทัดที่ระเบิดออก

หลี่ชิงเฟิงเอนหลังพิงหัวเตียง เอียงคอเล็กน้อยมองดูพายุฝนที่บ้าคลั่งอยู่นอกหน้าต่าง อดไม่ได้ที่จะนึกถึงหลูเสี่ยวเยวี่ย

คืนที่เสี่ยวเยวี่ยเกิดเรื่อง ฝนก็ตกหนักแบบนี้เหมือนกัน ฟ้าร้องฟ้าแลบ พายุฝนกระหน่ำลงมาอย่างหนัก

ได้ยินอวี๋เซวียนเซวียนบอกว่า ตอนที่เธอเข้ามาในหมู่บ้าน ฝนกำลังตกหนักที่สุด เสี่ยวเยวี่ยก็ออกจากหมู่บ้านไปในตอนนั้นพอดี และเดินสวนทางกับอวี๋เซวียนเซวียนเข้าพอดิบพอดี