บทที่ 1185 น้ำข้าว

เมื่อหวนนึกถึงช่วงเวลาในฤดูร้อนปีนั้น เสี่ยวเยวี่ยก็รู้สึกว่าสถานการณ์ในตอนนี้ดูเหมือนจะยังไม่เลวร้ายจนเกินไปนัก

ถึงแม้ตอนนี้เธอจะมีไข้จนสะลึมสะลือไปบ้าง แต่อย่างน้อยเธอก็ยังมีชีวิตอยู่ และสมองก็ยังคงทำงานได้ตามปกติ

เธอเลียริมฝีปากตัวเอง ราวกับได้ลิ้มรสชาติหวานๆ ของไอศกรีมแท่งอีกครั้ง

"เสี่ยวเยวี่ย ตื่นสิ"

"เสี่ยวเยวี่ย ตื่นสิ"