บทที่ 1192 ถั่วแดงกวนน้ำตาล

หลี่ชิงเฟิงเห็นด้วย

"ความรู้สึกนี้ก็เหมือนกับการไปกินสเต๊กชิ้นละร้อยหยวนในร้านอาหารตะวันตกสุดหรู ซึ่งจะทำให้คนรู้สึกว่าเป็นราคาที่สมเหตุสมผลและจับต้องได้ แต่ถ้าไปกินสเต๊กชิ้นละร้อยหยวนตามร้านข้างทาง ก็จะรู้สึกเหมือนถูกเจ้าของร้านปล้นเงินนั่นแหละ"

"วัตถุดิบความจริงแล้วก็เหมือนกันนั่นแหละ แต่เป็นเพราะอย่างหลังไม่สามารถมอบความเพลิดเพลินทางจิตใจให้กับลูกค้าได้ ก็เลยทำให้คนรู้สึกว่าราคาไม่สมเหตุสมผล"

"และอีกอย่าง ถ้าในร้านของเรามีชานมแก้วละร้อยหยวน ก็ยังสามารถอาศัยความอยากรู้อยากเห็นของผู้คนมาช่วยโปรโมทได้อีกด้วย"

"ยุคสมัยนี้ แทบจะทุกคนมีโทรศัพท์มือถือกันหมดแล้ว ฉันเห็นตั้งแต่คนแก่อายุแปดสิบไปจนถึงเด็กนักเรียนประถมอายุสิบกว่าขวบต่างก็มีโทรศัพท์มือถืออยู่ในมือกันทั้งนั้น"