บทที่ 1196 พระประยูรญาติ

สวี่กวงจวินสะดุ้งโหยง ไม่รู้ว่าเพราะอะไร จู่ๆ เขาก็รู้สึกเหมือนร่างกายกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาในชั่วพริบตา

ความเหนื่อยล้าทั้งกายและใจก่อนหน้านี้มลายหายไปจนหมดสิ้น เขามองหลี่ชิงเฟิงด้วยดวงตาเป็นประกาย แล้วพยักหน้า

"ใช่ครับ พี่ชิงเฟิง พี่พูดถูกแล้ว"

"เมื่อกี้ผมแค่รู้สึกเหนื่อยๆ ไปหน่อย แต่ตอนนี้รู้สึกดีขึ้นมากแล้วครับ"

หลี่ชิงเฟิงยิ้มให้เขา