บทที่ 1244 ก้อนทองคำ

จื่ออวี๋ยังพอว่า หลี่เต๋อไฉใช้สายเป้อุ้มเธอไว้บนหลัง เธอนอนหลับสบายและดูมีความปลอดภัยสูง

แต่จื่อเหิงนั้นไม่ได้แล้ว ยังไงก็โตเป็นเด็กขนาดนี้แล้ว จะให้อุ้มหรือให้แบกนอนก็ไม่ได้

เพราะบนหลังของหลี่เต๋อไฉก็แบกไว้อยู่แล้วคนหนึ่ง ถ้าให้อุ้มอีกคน กระดูกกระเดี้ยวคงได้พังกันพอดี

ดังนั้นจื่อเหิงจึงทำได้เพียงนอนอยู่บนโซฟาด้วยตัวเอง ห่มผ้าห่มผืนบางๆ สำหรับห้องแอร์ นอนหลับด้วยท่าทางระเกะระกะ

จื่อเหิงรู้จักความมากแล้ว เขาเอาห่อกระดาษทิชชู่กับกระติกน้ำมาวางไว้ข้างหมอนของตัวเอง