บทที่ 1267 ขายหน้าจนหมดสิ้น

หลี่ชิงเฟิงเพียงแค่สงสัย แต่ไม่ได้พูดอะไรมาก

จนกระทั่งหลี่ชิงเหอกับเหลียวคุ้ยฟางมาถึงที่โรงผลิต และทั้งสองคนก็มีรอยคล้ำใต้ตาเหมือนกับหลี่ชิงเจียง แถมยังไม่กล้าสบตาเขาตรงๆ เขาถึงได้แน่ใจว่าสามคนนี้มีลับลมคมใน

ดังนั้นเขาจึงดึงตัวหลี่ชิงเหอที่น่าจะจัดการได้ง่ายที่สุดมา แล้วแกล้งทำหน้าขรึมถามว่า "พี่ไปทำอะไรมา"

"หา?" หลี่ชิงเหองงเป็นไก่ตาแตก ก้มมองขนมแป้งทอดในมือที่ตัวเองเพิ่งกัดไปคำหนึ่ง แล้วอธิบายด้วยความรู้สึกผิดว่า "ฉะ... ฉันเพิ่งกินไม่อิ่มน่ะ อันนี้ อันนี้ฉันจ่ายเงินซื้อได้ไหม"

หลี่ชิงเฟิงหรี่ตาลงเล็กน้อย น้ำเสียงราวกับเพิ่งหยิบออกมาจากช่องแช่แข็งในตู้เย็น เย็นเยียบจนน่าขนลุก "พี่ก็รู้ว่าฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องนี้!"