บทที่ 1284 ความหอมหวานในชีวิตคน

จื่อเหิงถอนหายใจยาว แล้วล้วงถุงขนมรสเผ็ดออกมาจากกระเป๋าเสื้อ มองคนกลุ่มนั้นด้วยสายตาเวทนา เขาคาบขนมรสเผ็ดไว้ในปากเล็กๆ น้ำมันสีแดงซึมอยู่ที่มุมปาก ดูทั้งใสซื่อน่ารักและแฝงไปด้วยความแสบซ่าไม่สนโลก ทำเอาบรรดาผู้ใหญ่ที่มักถูกคนในครอบครัวบ่นจู้จี้ใส่ถึงกับเกือบจะหลั่งน้ำตาออกมา

ให้ตายเถอะ พวกเขาจะกินขนมขยะสักนิดยังต้องทำตัวลับๆ ล่อๆ แต่เด็กตัวแค่นี้กลับกล้าควักเงินร้อยหยวนซื้อชานมกินอย่างเปิดเผย แถมยังนั่งกินขนมรสเผ็ดถุงใหญ่อย่างสบายใจ! ช่างเป็นการเปรียบเทียบที่น่าเจ็บใจคนจริงๆ เหล่ามนุษย์เงินเดือนต่างรู้สึกเหมือนหัวใจจะวาย ส่วนเด็กวัยรุ่นที่อายุมากกว่าจื่อเหิงเล็กน้อยต่างก็มองเขาด้วยความอิจฉา และบรรดาผู้ชายที่ถูกภรรยาที่บ้านคอยจ้ำจี้จ้ำไชต่างก็นึกเสียดายที่แต่แรกไม่กล้าตัดสินใจซื้อกินเอง

คำพูดสักคำยังไม่อาจหลุดออกมาจากปากของพวกเขาได้ รอยยิ้มที่เคยมีบนใบหน้าหายไปหมด... ไม่สิ มันแค่ย้ายที่ต่างหาก มันย้ายไปอยู่บนหน้าของจื่อเหิงแทนแล้ว

หลี่ชิงเฟิงไม่สนใจจื่อเหิง เขานำถั่วแดงหวานเดินเข้าไปในร้าน หลิวเยี่ยนได้ยินเสียงก็ทักทายและอยากจะชวนพี่เฟิงคุยสักสองสามคำ แต่เพราะลูกค้าที่รอคิวนั้นเยอะเกินไป พอช่วยขนถั่วแดงหวานเสร็จก็ต้องรีบหันไปทำงานต่อทันที เมื่อถั่วแดงหวานมาถึง ชานมเมนูเด็ดก็พร้อมเสิร์ฟ

จื่อเหิงหยิบเงินปึกหนาออกมาจากถุงใบเล็กที่สะพายไว้ข้างตัว ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของผู้คน เขาดึงธนบัตรใบละหนึ่งร้อยหยวนออกมาใบหนึ่ง แล้วส่งให้พนักงานสาวอย่างเบามือ พนักงานสาวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ดูเหมือนจะไม่กล้าขายชานมราคาหนึ่งร้อยหยวนให้เด็กตัวเล็กๆ จนกระทั่งหลิวเยี่ยนที่อยู่ด้านในพูดขึ้นมาว่า: "ขายให้เขาเลยค่ะ นั่นลูกชายเจ้าของร้าน"