บทที่ 1286 สัญลักษณ์แห่งสถานะ

หลี่ชิงเฟิงส่ายหน้า: "ไม่ใช่รถมอเตอร์ไซค์ครับ เป็นรถยนต์สี่ล้อ พี่มีใบขับขี่รถยนต์ไหม?"

หลี่เต๋อไฉเกาหัวพลางหัวเราะอย่างซื่อๆ: "ฉัน... ฉันอ่านหนังสือแทบไม่ออกด้วยซ้ำ จะไปมีใบขับขี่ได้ยังไง" หลี่ชิงเฟิงคิดตามแล้วก็ยิ้มอย่างจนใจ หากอาสองขับรถเป็น เขาตั้งใจจะจัดหารถให้สักคันสำหรับรับส่งชิงเสวียนกาวและร้านชานมชิงหลิว แล้วให้อาสองคอยขับรถกลับไปขนของจากหมู่บ้านมาส่งเป็นระยะ แบบนี้เขาก็จะได้เป็นเถ้าแก่แบบไม่ต้องลงมือเอง ไม่ต้องคอยวุ่นวายทำทุกอย่างให้เสร็จแล้วต้องรีบหอบหิ้วมาส่งที่เมืองเหออย่างเร่งรีบแบบนี้ ถึงเขาจะไม่ถือสาเรื่องเหน็ดเหนื่อย แต่การที่ต้องพาลูกทั้งสองคนมาลำบากเดินทางไปด้วยมันก็ไม่ค่อยดี โดยเฉพาะน้องจื่ออวี๋ที่ยังเล็กมาก แต่ในเมื่ออาสองขับรถไม่เป็น หลี่ชิงเฟิงจึงต้องพับโครงการนี้ไว้ก่อน

ตลอดทั้งวันนี้ หลี่ชิงเฟิงวุ่นอยู่กับการทำงานที่ถนนสายนี้ ทั้งที่ร้านชิงเสวียนกาวและร้านชานมชิงหลิว พอทุกคนเคลียร์งานเสร็จสิ้น ก็พากันไปทานมื้อเย็นที่โรงแรมตงไหล ช่วงที่กลุ่มของพวกเขามาถึง เป็นช่วงที่โรงแรมตงไหลคึกคักที่สุด หลังจากผ่านไปหนึ่งวัน ข่าวลือเรื่องเชฟเทพหลี่ลาออกก็สลายไปเองโดยไม่ต้องพิสูจน์ ไม่เพียงเท่านั้น โรงแรมตงไหลยังเปิดตัวเคาน์เตอร์พิเศษของเชฟเทพหลี่อย่างยิ่งใหญ่ โดยตั้งตู้โชว์กระจกไว้กลางโถงใหญ่ของร้าน ภายในมีทั้งปลาแห้ง ผักดอง และเหล้าผลไม้จัดแสดงไว้ ส่วนไส้หมูนั้นต้องแช่ไว้ในห้องเย็นจึงไม่ได้นำออกมาโชว์

แม้จะมีกระจกกั้น แต่กลิ่นหอมที่เป็นเอกลักษณ์ก็ยังโชยออกมา ลูกค้าหลายคนที่รออาหารต่างก็แวะเวียนมาชมที่เคาน์เตอร์นี้ ทุกคนต่างจ้องมองของในตู้โชว์ด้วยแววตาเป็นประกาย เมื่อสวี่กวงจวินจัดแจงที่นั่งในห้องส่วนตัวให้กลุ่มของหลี่ชิงเฟิงเรียบร้อยแล้ว จึงมารายงานสถานการณ์วันนี้ให้ฟัง เนื่องจากมีการเพิ่มเมนูของเชฟเทพหลี่เข้ามา ปริมาณลูกค้าจึงเพิ่มขึ้นอีกระดับ ทั้งวันไม่มีใครว่างเว้นเลย โต๊ะถูกจองเต็มแล้วเต็มอีก เขาบอกว่ายอดขายวันนี้คาดว่าจะเพิ่มขึ้นจากเมื่อวานอย่างน้อยสองเท่า

หลี่ชิงเฟิงมองดูคิ้วที่ขมวดแน่นของเขาแล้วอดขำไม่ได้: "นี่เป็นเรื่องดีไม่ใช่เหรอครับ ทำไมดูพี่เหมือนไม่ค่อยดีใจเลย?"