บทที่ 1289 คาสิโนใต้ดิน

เหอคุนนึกย้อนไปถึงตอนที่พบกับอาจารย์ครั้งแรกที่สถานบันเทิงแห่งหนึ่ง เขาเดาว่าอาจารย์น่าจะชอบแนวทางนั้น ได้ยินมาว่าที่สถานบันเทิงนั้นมีเด็กใหม่ๆ เข้ามาเพียบ นับตั้งแต่เขาลดละเลิกอบายมุขทั้งหลาย เขาก็ไม่ได้ไปเหยียบสถานที่แบบนั้นอีกเลย แต่เพื่ออาจารย์แล้ว ต่อให้ต้องลุยไฟเขาก็ไม่หวั่น การไปสถานบันเทิงอาจจะผิดกับความตั้งใจเดิมของเขา แต่เพื่อทำให้อาจารย์พอใจ การฝืนใจทำสักหน่อยก็ไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไร "หรือว่า... เราไปนวดกันดีไหมครับ?" เหอคุนลองหยั่งเชิงถาม

หลี่ชิงเฟิงมองดูเด็กหญิงตัวน้อยในอ้อมกอด แล้วหันไปมองจื่อเหิงที่อยู่ข้างๆ เขาแสร้งไอสองสามครั้งก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า "ฉันเคยบอกเธอไปแล้วไม่ใช่เหรอว่าต้องเลิกในสิ่งที่ควรเลิกถึงจะมีร่างกายที่แข็งแรงได้?”

“เธอทำตัวแบบนี้ วิ่งไปสถานที่แบบนั้นอยู่บ่อยๆ ร่างกายจะดีขึ้นได้ยังไง?"

เหอคุนรู้สึกละอายใจ: "อาจารย์ครับ ผมผิดไปแล้วครับ" หลี่ชิงเฟิงพยักหน้าอย่างพอใจ: "ในเมื่อรู้ว่าผิดแล้ว ก็อย่าได้พูดถึงมันอีก”

“เดี๋ยวฉันมีนัดทานข้าวกับคนไว้ คงไม่ไปทานกับพวกเธอแล้วล่ะ"