บทที่ 1316 เป็ดอบผักคาวตอง

เจ้าตัวเล็กในตอนนี้รู้สึกน้อยใจจนระเบิดออกมา อ้าปากร้องไห้จ้าทันที น้ำตาสองสายที่ใสสะอาดไหลรินลงมาไม่ขาดสายราวกับเขื่อนที่เปิดประตูระบายน้ำ เจ้าลิงเห็นดังนั้นก็รู้สึกสงสารจนร้องครางออกมา มันนั่งยองๆ อยู่ข้างเจ้าตัวเล็ก พยายามจะอุ้ม พยายามจะปลอบ แต่กลับทำตัวไม่ถูกเสียอย่างนั้น เห็นทีจะเป็นเพราะโดนกัดจนมึนงงไปหมดแล้ว ทักษะและวิธีรับมือกับการเลี้ยงเด็กที่เคยมีมาพลันลืมเลือนไปหมดสิ้นเพราะรอยกัดนั้น เมื่อเห็นเจ้าตัวเล็กร้องไห้จนหายใจติดขัด เจ้าลิงจึงต้องหันไปขอความช่วยเหลือจาก 'พี่เลี้ยง' มันรีบเขย่าแขนพ่อของเด็กแล้วร้องครางออกมาสองสามครั้ง

หลี่ชิงเฟิงเองก็รู้สึกสงสารไม่ต่างกัน แต่จะทำอย่างไรได้ นิสัยมือไม้อยู่ไม่สุขของจื่ออวี๋นั้นจำเป็นต้องได้รับการดัดนิสัยเสียที ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตอนทารกไม่ได้ห่อตัวไว้หรืออย่างไร มือเล็กๆ ของจื่ออวี๋ถึงได้ซุกซนจนน่าปวดหัวถึงเพียงนี้ ตอนกลางคืนเวลาหลับ มือเล็กๆ ของเธอไม่ขุดจมูกพ่อ ก็จิกปากพ่อ บางทีขุดจมูกเสร็จก็มาจิกปากต่อ ช่วงหลังนี้ถึงขั้นพัฒนาการไปถึงการเอานิ้วชี้เล็กๆ ยัดเข้าไปในรูหูของพ่อแล้วเขี่ยอย่างสุดแรง นิ้วนั่นจิ๋วเดียวก็จริง แต่ถ้าแหย่เข้าไปลึกกว่านี้อีกนิด แก้วหูพ่อคงทะลุแน่ๆ ทุกครั้งที่เจอแบบนี้ หลี่ชิงเฟิงก็รู้สึกเสียใจเหลือเกิน เคยได้ยินคนแก่พูดไว้ว่า เด็กเกิดใหม่ต้องห่อตัวไว้ ถ้าไม่ห่อ โตขึ้นมามือไม้จะอยู่ไม่สุขชอบสร้างเรื่อง การขุดจมูกจิกปากพวกนี้ยังถือว่าเบาๆ ว่ากันว่าเด็กบางคนตอนหัดเดิน พอเห็นขี้หมาเป็นต้องอยากเอามือไปแตะ

เมื่อมองดูความวุ่นวายเต็มห้อง หลี่ชิงเฟิงทั้งโกรธทั้งจนใจ โดยเฉพาะจื่ออวี๋ที่ยังคงร้องไห้อย่างใสซื่อและเสียงดังลั่น ทำเอาเหมือนกับว่าเขาเป็นฝ่ายที่เข้าใจผิดเธอเสียอย่างนั้น มองดูเด็กน้อยในอ้อมกอดที่มีคราบน้ำตาเปรอะเปื้อนใบหน้า หลี่ชิงเฟิงก็ใจอ่อนลง เขาสองมือโอบกอดหนูน้อยไว้แน่น แล้วปลอบประโลมเบาๆ แต่จื่ออวี๋เป็นคนอารมณ์แรงกว่าจะยอมเงียบในอ้อมกอดเขาได้ก็ต้องใช้เวลาถึงครึ่งชั่วโมง

จื่อเหิงกลับมาถึงแล้ว ทันทีที่เข้าบ้านก็ถามขึ้นว่า: "พ่อครับ กินข้าวเที่ยงได้หรือยัง?" หลี่ชิงเฟิงเพิ่งจะวางจื่ออวี๋ลงให้เล่นของเล่น พอเงยหน้ามองก็เห็นจื่อเหิงที่ทั่วทั้งตัวไม่มีจุดไหนสะอาดเลย เปลวเพลิงแห่งความโกรธที่เดิมพยายามกดไว้พลันลุกโชนขึ้นมาทันที: "หลี่จื่อเหิง นี่มันเกิดอะไรขึ้นกัน?"

บนหัวจื่อเหิงเต็มไปด้วยใบหญ้าและเมล็ดหญ้า โดยเฉพาะเมล็ดหญ้าที่เกาะอยู่บนผมที่ยุ่งเหยิงของเขา ดูเหมือนกิ๊บติดผมชิ้นเล็กๆ ของเด็กผู้หญิงไม่มีผิด แถมยังมีใบไม้ที่มีขนติดอยู่บนนั้นอย่างเหนียวแน่น นี่ยังไม่นับชุดเสื้อผ้าที่ตัวเขาสวมใส่ซึ่งสภาพไม่ต่างจากควายที่ลงไปกลิ้งในบ่อโคลน ดูไม่ได้เลยจริงๆ จื่อเหิงมองน้องสาวที่กำลังทำหน้าสมน้ำหน้าอยู่ข้างๆ แล้วอธิบายว่า: "ผม... ผมเพิ่งตกไปในลำธารมาครับ" เขาสบตาพ่อที่กำลังหน้าบึ้งจนใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ แล้วรีบเอามือปิดหัวเข่าของตัวเองทันที พลางถูไปถูมาแล้วพูดว่า: "พ่อครับ หัวเข่าผมเจ็บมาก ผมเพิ่งตกไปในลำธารเมื่อกี้ แล้วเข่าไปกระแทกกับหินครับ" พูดพลางในหัวก็เร่งรีบคิดทบทวนเรื่องที่น่าเศร้าที่สุดของตัวเอง นึกอยู่นานกว่าจะเจอเรื่องหนึ่ง น้ำตาถึงได้ค่อยๆ เอ่อล้นขึ้นมาคลอเบ้า