บทที่ 1329 ความรู้สึกเหมือนถูกทอดทิ้ง(แก้ไขเนื้อหา)

จื่อเหิงยังไม่เข้าใจความตั้งใจของพ่อ แต่พอได้ยินพ่อชมคนอื่นแต่ไม่ยอมชมตนเอง ก็เกิดอาการน้อยใจขึ้นมาบ้าง

เขาเขย่าแขนพ่อแล้วเอ่ยถามว่า: "แล้วผมล่ะครับพ่อ ผมมีความกล้าหาญไหม?"

หลี่ชิงเฟิงแย้มยิ้มกล่าวว่า: "ถ้าหากลูกกล้าหาญนอนห้องนอนคนเดียวเหมือนอย่างพี่ห่าวฉีได้ นั่นถึงจะเรียกว่าเป็นคนกล้าหาญ!"

จื่อเหิงหลงกลติดกับดักเข้าอย่างจัง: "งั้นคืนนี้ผมจะนอนคนเดียวครับ!"

ห่าวฉีรีบพูดขึ้นทันทีว่า: "ผมนอนคนเดียวมาตั้งนานแล้ว!"