บทที่ 1331 สัตว์ประหลาดมด

ถึงแม้หลี่ชิงเฟิงจะมีท่าทีที่หนักแน่น แต่สุ้มเสียงกลับอ่อนโยนเป็นพิเศษ เขารู้ดีว่าการแยกเตียงนอนสำหรับผู้ใหญ่นั้นเป็นเรื่องง่ายเหมือนกับการกินข้าว แต่สำหรับเด็กเล็ก โดยเฉพาะเด็กที่อ่อนไหวอย่างจื่อเหิงนั้น มันเกือบจะเท่ากับการปรับเปลี่ยนโลกทางจิตใจใหม่ทั้งหมด ที่ผ่านมาเขาสามารถพึ่งพาพ่อได้ในทุกเรื่อง แต่จากนี้ไป จะต้องค่อยๆ เริ่มฝึกความเป็นอิสระทีละเล็กทีละน้อยจากการแยกเตียงนอนนี่แหละ แม้ส่วนใหญ่เขาจะแสดงออกว่ามีความเป็นตัวของตัวเองสูงมากแล้ว แต่เรื่องนั้นกับการแยกเตียงนอนถือเป็นคนละเรื่องกันเลย

เพื่อให้โลกภายในใจของจื่อเหิงไม่ได้รับความกระทบกระเทือน หลี่ชิงเฟิงจึงตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่สุดว่า: "นั่นเป็นเพราะน้องยังเล็กอยู่น่ะสิ รอให้น้องโตเท่าลูก พ่อก็จะให้น้องนอนคนเดียวเหมือนกัน"

"งั้นผมก็อยากนอนกับพ่อเหมือนเดิม" จื่อเหิงมุดเข้าสู่อ้อมกอดพ่อ มือเล็กๆ สองข้างโอบรอบคอพ่อไว้แน่น หลี่ชิงเฟิงยิ้มแล้วกล่าวว่า: "เราตกลงกันแล้วนะ ลูกต้องเหมือนพี่ห้าวฉี ที่แต่ละคนมีห้องของตัวเอง จะนอนเบียดกับพ่อไม่ได้แล้ว”

“ไม่เอาครับ ผมอยากนอนกับพ่อ" จื่อเหิงยังไม่ยอมลดละ

หลี่ชิงเฟิงใช้เหตุผลโน้มน้าวสารพัด สุดท้ายเมื่อหมดหนทางที่จะพูดแล้ว แต่ความคิดของจื่อเหิงก็ยังคงหนักแน่น เขาก็ยังอยากนอนกับพ่อเหมือนเดิม จนปัญญาแล้ว! หลี่ชิงเฟิงจำต้องเปลี่ยนวิธีเพื่อกระตุ้นความสนใจของลูก: "ถ้าอย่างนั้น ลูกอยากกินเห็ดที่อร่อยที่สุดในโลกไหมล่ะ?”