บทที่ 1362 เกิดมาก็มีชีวิตที่ไร้ค่า(แก้ไขเนื้อหา)

เหอคุนเกาหัว หัวเราะแห้งๆ ออกมาสองเสียง:

"ฮ่าฮ่า อาจารย์ ท่านรู้สึกว่าคุนเหมินของผมมีดีแค่ชื่อแต่ไร้ความสามารถ ดีแต่เปลือกนอกใช่ไหมครับ?"

"ในนามคือแก๊งที่ใหญ่และมีคนเยอะที่สุดในเมืองเหอ แต่ความจริงแล้วกลับมีแต่พวกคนพิกลพิการไม่ได้เรื่องทั้งนั้น"

รอยยิ้มของเหอคุนจางหายไป สีหน้าเปลี่ยนเป็นจริงจัง: "แต่ท่านอย่าได้ดูถูกคนพวกนี้เด็ดขาดเลยนะครับ"

"ลูกน้องของผมพวกนี้ถึงแม้แต่ละคนจะมีความผิดปกติแตกต่างกันไป บางคนถึงขนาดยังเดินไม่ค่อยจะมั่นคงเลยด้วยซ้ำ"