บทที่ 1377 พลังหยางเปี่ยมล้น

หลี่ชิงเฟิงถามย้ำไอ้วัวโง่อีกสองสามครั้งว่าต้องการบ้านลักษณะนี้จริงๆ ใช่ไหม เมื่อได้รับคำยืนยันแล้วเขาก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ บ้านแบบนี้แม้ดูไม่หรูหราอลังการ แต่ก็ให้ความรู้สึกอบอุ่นน่าอยู่ ไอ้วัวโง่มีจิตใจที่บริสุทธิ์แบบเด็กๆ การที่มันชอบบ้านแบบนี้ก็เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลแล้ว อย่าว่าแต่ไอ้วัวโง่เลย แม้แต่ตัวเขาเองก็ชอบเช่นกัน บ้านที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของเทพนิยายเช่นนั้น คงมีน้อยคนนักที่จะต้านทานไหว

ผ่านไปไม่นาน สองพี่น้องตระกูลเหมาก็พาคนงานมาถึง เมื่อทุกคนกลับมาพบกันอีกครั้ง ก็ดูสนิทสนมกันเป็นพิเศษ ยิ่งไปกว่านั้น คนที่มาแต่ละคนต่างหิ้วถุงเล็กถุงใหญ่พะรุงพะรังกันมามากมาย ล้วนเป็นของฝากที่นำมามอบให้ครอบครัวของหลี่ชิงเฟิง ช่วงที่ผ่านมาพวกเขาไปรับงานไซต์ก่อสร้างอีกแห่งหนึ่ง ด้วยร่างกายที่แข็งแรงสมบูรณ์และจิตใจที่ขยันขันแข็งไม่กลัวความยากลำบาก ทำให้การทำงานในไซต์นั้นเป็นไปอย่างราบรื่นและรวดเร็ว ส่งผลให้ความคืบหน้าของงานเร็วกว่าเดิมถึงเท่าตัว

พูดง่ายๆ ก็คือ เพราะสุขภาพพวกเขาดีขึ้น เงินที่หาได้ในแต่ละวันตอนนี้จึงเป็นสองเท่าของเมื่อก่อน คนเดิมที่เคยหาเงินได้วันละสามร้อย ตอนนี้หาได้ถึงหกพัน คนเดิมที่เคยหาได้วันละห้าห้อย ตอนนี้หาได้ถึงหนึ่งพัน ทุกคนต่างซาบซึ้งในบุญคุณของปรมาจารย์หลี่เป็นอย่างมาก! ทันทีที่ได้ยินว่าปรมาจารย์หลี่ต้องการเรียกใช้งาน ทุกคนต่างดีอกดีใจรีบหิ้วของฝากมาหาทันที แต่ก่อนเวลาพวกเขาไปรับงานบ้านคนอื่น มักจะเป็นเจ้าบ้านที่ต้อนรับขับสู้พวกเขาอย่างอบอุ่น ไหนเลยจะเหมือนตอนนี้ ที่กลับกลายเป็นพวกเขาที่ต้องกระตือรือร้นนำของมามอบให้เจ้าบ้านแทน?

อย่างไรก็ตาม ของเหล่านี้ไม่ได้มีราคาแพงอะไร เป็นเพียงไข่ไก่บ้าน ไก่บ้าน หรืออาหารการกินที่หาได้ทั่วไปในหมู่บ้านเท่านั้น ทุกคนล้วนเต็มใจให้ ไม่เพียงแค่ไม่เสียดาย แต่ยังปรารถนาที่จะมีโอกาสได้มอบของให้ปรมาจารย์หลี่บ่อยๆ ด้วยซ้ำ

เมื่อเห็นทุกคนมาทำงานให้ยังอุตส่าห์นำของมาฝาก หลี่ชิงเฟิงก็พูดอะไรไม่ออก เหมาเหวินหัวจึงหัวเราะแล้วพูดว่า: "ปรมาจารย์หลี่ครับ ถ้าท่านรู้สึกเกรงใจ งั้นมื้อเที่ยงท่านลองเข้าครัวลงมือทำอาหารให้พวกเราทานสักมื้อเถอะครับ”