บทที่ 1407 สิ้นเรี่ยวแรง

ผานจิ้งเหลียนมองปรมาจารย์หลี่ด้วยความประหลาดใจ เธอรู้มาตลอดว่าปรมาจารย์หลี่เป็นคนอ่อนโยน แต่ไม่นึกเลยว่าวันนี้จะได้ยินเขาพูดคำพูดเช่นนี้ออกมา รู้สึกประหลาดใจและสับสนอยู่บ้าง

จากนั้นความรู้สึกเย็นวาบก็แล่นปราดจากฝ่าเท้าขึ้นมา เธอพลันนึกขึ้นได้ว่า ทุกครั้งที่ถึงสิ้นเดือน สีหน้าของพ่อแม่สามีจะดูแย่มาก

หากช่วงนั้นเธอยุ่งจนลืมจ่ายค่าจ้างให้พวกท่าน พวกท่านก็จะแสดงสีหน้าท่าทางไม่พอใจ บางครั้งก็ยังพาลโมโหใส่อีกด้วย

ถ้าจ่ายช้าไปสักอาทิตย์หนึ่ง พวกท่านก็จะทวงถามตรงๆ ถ้าเธอบอกว่าช่วงนี้เงินตึงมือ พวกท่านก็จะอ้างว่าตัวเองจำเป็นต้องใช้เงิน ค่าใช้จ่ายเยอะอะไรทำนองนั้น

แถมพวกท่านยังชอบพูดเสมอว่าตัวเองทุ่มเทไปมากแค่ไหน ต้องทำกับข้าวล้างจานให้ที่บ้านทุกวัน ต้องคอยรับส่งเด็กๆ ทุกวัน มันเหนื่อยมากนะ