บทที่ 1419 คนที่มีความคิดเป็นของตัวเองมาก

เดิมทีทุกคนก็แค่อยากจะแบ่งปันความดีใจที่ตัวเองมีพัฒนาการดีขึ้น แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆ ถึงกลายเป็นการพูดจาโอ้อวดข่มกันไปได้

พานเจ๋อมองดูน้องๆ ที่อายุน้อยกว่าตัวเองตั้งหลายปีเถียงกันจนหน้าดำหน้าแดงด้วยความขบขัน เมื่อเห็นว่าพวกเขากำลังจะเถียงกันจนร้องไห้อยู่แล้ว จึงดึงตัวฮ่าวฉีมาแล้วพูดว่า "ลูกผู้ชายอกสามศอก มาทะเลาะกับเด็กผู้หญิง นายไม่อายบ้างหรือไง?"

ฮ่าวฉีไม่ได้รู้สึกอายเลยสักนิด เด็กผู้ชายแล้วไง? เด็กผู้หญิงแล้วยังไง? ในเมื่อจะทะเลาะกันแล้ว ยังต้องมาแบ่งแยกหญิงชายด้วยเหรอ? เขาไม่ได้รู้สึกเลยว่าการทะเลาะกับเด็กผู้หญิงมันน่าขายหน้าตรงไหน ถ้าทะเลาะแพ้สิถึงจะเรียกว่าน่าขายหน้า

พานเจ๋อหัวเราะออกมาอย่างจนใจ แล้วดึงตัวฮ่าวฉีเดินเข้าไปข้างในโดยไม่ยอมให้พูดอะไรอีก

เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กหลายคนดังก้องจากลานบ้านเข้าไปถึงในตัวบ้านตั้งนานแล้ว จื่อเหิงที่เพิ่งตื่นสายลุกขึ้นมาแต่งตัวด้วยความดีใจ เพิ่งจะเดินมาถึงระเบียงทางเดินหน้าประตูห้องนั่งเล่น ก็เห็นพี่พานเจ๋อกับพี่ฮ่าวฉีเดินเข้าบ้านมาพอดี เขารีบวิ่งเข้าไปหาอย่างเริงร่าเพื่อจะแบ่งปันของเล่นชิ้นใหม่ของตัวเอง