บทที่ 1438 ไม่ใช่โรค

ไอ้วัวโง่สะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน พบว่าตัวเองยังอยู่ในบ้าน ยังนอนอยู่บนโซฟา ภายนอกมืดมิดไปหมด ไม่รู้ว่ากี่โมงกี่ยามแล้ว เขานิ่งไปครู่หนึ่ง พอจะลุกขึ้นก็เสียหลักล้มคว่ำลงไปกองกับพื้นทันที

ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงกัดกินสติที่ยังหลงเหลืออยู่จนแตกสลาย เขาสติตื่นเต็มตา รับรู้ได้อย่างชัดเจนถึงความเจ็บปวดรุนแรงที่แผ่ซ่านลงมาจากสมอง

เจ็บเหลือเกิน! เจ็บเหลือเกิน!

หลี่ชิงเฟิงลืมตาโพลงขึ้นมาทันที เขารีบพลิกตัวลงจากเตียงโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาได้ยินเสียงของไอ้วัวโง่ ดูเหมือนจะเจ็บปวดทรมานอย่างมาก เขารีบวิ่งออกจากบ้านพุ่งไปยังบ้านของไอ้วัวโง่ทันที เพิ่งก้าวเข้าสู่ห้องรับแขก ก็เห็นไอ้วัวโง่ตัวเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ ขดตัวอยู่บนพื้นข้างโซฟา มือทั้งสองข้างกอดหัวไว้ ร่างกายขดงอ เข่าคู้ชิดอก เห็นได้ชัดว่ากำลังเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส

"ไอ้วัวโง่!" หลี่ชิงเฟิงรีบปรี่เข้าไปหา คว้าแขนของไอ้วัวโง่ไว้แน่น "ตรงไหน เจ็บตรงไหน?”