บทที่ 1440 เส้นฟ้ากระดูกดิน

การค้นพบนี้ทำให้คลื่นความรู้สึกในใจของหลี่ชิงเฟิงปั่นป่วนราวกับพายุ ลูกชายของเขา เก่งกาจถึงเพียงไหนกัน? แต่ก่อนเพียงคิดว่าเขาแค่สามารถต้านทานความเสียหายทางกายภาพได้ ภายหลังก็นึกว่าเขาแค่สามารถเรียกสายลมได้ แต่ดูเหมือนในตอนนี้ ทักษะเหล่านั้นเป็นเพียงความสามารถผิวเผินของจื่อเหิงเท่านั้น

เขายังสามารถทำให้บ้านที่ดูธรรมดาๆ กลายเป็นสถานที่ที่ไม่ธรรมดา สามารถปิดกั้นวิชาอาคมที่แม้แต่ม่านพลังวิเศษของเขาก็ไม่สามารถปิดกั้นได้อย่างสมบูรณ์! เขานึกถึงวิลล่าในเมืองเหอขึ้นมาทันที คราวที่แล้วตอนที่จื่อเหิงกระเด็นทะลุหน้าต่างออกไป ก็ยังทุบพื้นจนเป็นหลุม ด้วยเหตุนี้ บ้านที่ควรจะถูกไฟไหม้จนวอดวาย กลับกลายเป็นว่าไหม้แค่เพียงของที่ติดไฟง่ายบางอย่างเท่านั้น ผนังของตัวบ้านกลับไม่ได้รับความเสียหายแม้แต่น้อย!

หลี่ชิงเฟิงรู้สึกตกตะลึง! แต่เมื่อนึกย้อนกลับไปถึงภาพเหตุการณ์เมื่อไม่กี่วันก่อนที่จื่ออวี๋วัยขวบกว่าๆ สามารถแหวกว่ายในน้ำได้อย่างอิสระ เขาก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาเล็กน้อย ลูกทั้งสองคนของเขา ไม่ใช่มนุษย์ธรรมดาแต่แรกแล้ว เกรงว่าเด็กทั้งสองคนของเขา อาจจะมีทักษะความสามารถที่คาดไม่ถึงอยู่อีกมากมาย

ดวงตาของเขาส่องประกายวับวาวในความมืด แต่กลับไม่มีใครล่วงรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ เขาจ้องมองไอ้วัวโง่แล้วถามว่า: "ไม่ปวดแล้วจริงๆ ใช่ไหม" ไอ้วัวโง่พยักหน้า สีหน้าสงสัย: "ไม่ปวดแล้วจริงๆ ครับ”

“แปลกจัง ปกติเวลาอาการกำเริบผมจะปวดตั้งสามวันเลยนะ”