บทที่ 1474 งูยักษ์

หลี่ชิงเฟิงขมวดคิ้ว ก้มหน้ามองลูกชาย: "รอพ่อเก็บเห็ดหูหนูหินตรงนี้เสร็จก่อน แล้วพ่อจะลงไป”

“ไม่ต้องกลัวนะ ตรงนี้ดูสูงก็จริง แต่พ่อไม่มีวันตกลงไปหรอก"

ในระหว่างที่เขากำลังพูด เสียงสายลมหวีดหวิวก็ดังมาจากเบื้องบน หลี่ชิงเฟิงเงยหน้ามองไปตามสัญชาตญาณ แล้วรีบแนบตัวติดกับหน้าผาในทันที มือข้างหนึ่งเกาะหินบนหน้าผาไว้ มืออีกข้างฟาดออกไปด้านนอกอย่างแรง

ท่ามกลางความสูงเสียดฟ้า นกยักษ์ตัวหนึ่งกำลังบินโฉบลงมาด้วยความเร็วสูงตรงมายังตำแหน่งที่เขายืนอยู่ วินาทีที่สัมผัสได้ถึงอันตราย กำปั้นของเขาก็พุ่งเข้าใส่นกยักษ์ที่มีกรงเล็บคมกริบและจะงอยปากที่แฝงไปด้วยไอเย็นทันที หมัดที่ฟาดออกไปผ่านอากาศเพียงหมัดเดียว ทำให้เจ้านกยักษ์ที่พุ่งเข้าจู่โจมเขาอย่างแม่นยำเสียหลัก ร่างกายส่ายคลอนและเริ่มบินเสียอาการจนร่วงลงไป

หลี่ชิงเฟิงเพิ่งจะถอนหายใจได้ไม่ทันไร ก็เห็นนกยักษ์อีกตัวเข้ามาแทนที่ตัวแรก และพุ่งตรงเข้ามาจู่โจมเขาต่อ นกยักษ์ทั้งสองตัวบินตามกันมา ตัวแรกบังร่างของตัวที่สองเอาไว้ ดังนั้น พอตัวแรกบินตกลงไป ร่างของตัวที่สองถึงได้ปรากฏขึ้น แต่ในตอนนี้หลี่ชิงเฟิงไม่มีทางฟาดกำปั้นออกไปได้อีกแล้ว เพราะเมื่อครู่เขาออกแรงมากเกินไป จนแท่นหินเล็กๆ ที่เขาเหยียบอยู่แตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ ตามหลักการที่ว่าแรงกิริยาเท่ากับแรงปฏิกิริยา แม้แรงจากการฟาดหมัดจะไม่ส่งผลต่อตัวเขา แต่มันกลับส่งผลต่อแท่นหินเล็กๆ ที่เขาเหยียบอยู่ วินาทีที่แท่นหินแตกกระจาย เขาจึงรีบคว้าหินข้างๆ ไว้ทันที ตัวของเขาแขวนลอยอยู่กลางอากาศบนหน้าผา