บทที่ 1491 นั่นคือมะเขือเทศผัดไข่

"พี่เหอ!" ผู้คนต่างอุทานออกมาด้วยความตกใจ เหอผิงถูกประคองไว้ได้ทันจึงไม่ได้ล้มลงไป เขาชกเข้าที่หน้าอกตัวเองแรงๆ เพื่อเรียกสติและสูดลมหายใจเข้าลึกๆ จากนั้นกล่าวด้วยแววตาเย็นชาว่า: "ไป ไปดูให้เห็นกับตาว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่!"

เขาไม่เชื่อ เขาไม่เชื่อว่าโรงแรมตงไหลจะกลับมาผงาดได้เร็วขนาดนี้! เป็นไปไม่ได้! ถ้ามันทำได้ง่ายดายขนาดนั้น พวกเขาจะต้องทุ่มเทความคิดและเวลามากมายขนาดนี้เพื่อรักษาโรงแรมของตัวเองไว้ทำไมกัน? ใช่แล้ว ต่อให้พวกเขาต้องทุ่มเทความคิดและเวลามากมายขนาดนั้น ก็ยังทำได้เพียงแค่ประคองโรงแรมของตัวเองให้อยู่รอดไปวันๆ เท่านั้น จนถึงตอนนี้ กำไรกับขาดทุนที่สะสมมาก่อนหน้านี้ก็เพิ่งจะพอๆ กัน แล้วโรงแรมตงไหลเอาอะไรมาเป็นทุนในการพลิกฟื้นกลับมาได้เร็วขนาดนี้? เอาอะไรมา?

ไม่ใช่แค่เขาที่ไม่เชื่อ คนอื่นๆ ก็ไม่ยอมเชื่อเช่นกัน กลุ่มคนพากันเดินมุ่งหน้าไปยังโรงแรมตงไหลด้วยความฮึกเหิม เมื่อเข้าใกล้ ก็ได้กลิ่นหอมแปลกประหลาดโชยมาเตะจมูก เหอผิงดวงตาเป็นประกาย ความไม่เชื่อเริ่มปรากฏชัด: "พวกนายได้กลิ่นนั่นไหม?”

“กลิ่นนี้... กลิ่นนี้ดูเหมือนจะหอมยิ่งกว่าตอนที่เชฟหลี่ทำอาหารเมื่อก่อนนี้อีก!"

คนอื่นๆ ย่อมได้กลิ่นเช่นกัน และเพราะได้กลิ่นนี่แหละ สีหน้าของพวกเขาถึงได้ดูย่ำแย่ลงไปอีก "อย่าบอกนะว่าโรงแรมตงไหลจ้างคนที่เก่งกว่าเชฟหลี่มาอีกคนหนึ่งแล้ว?" คนหนึ่งตั้งคำถามขึ้นมา คำถามนี้ไม่มีใครในกลุ่มสามารถตอบได้ ดังนั้นทุกคนจึงทำใจดีสู้เสือเดินเข้าใกล้โรงแรมตงไหลต่อไป