บทที่ 1500 พึ่งพาความสามารถของตนเอง

ใกล้ค่ำ จื่อเหิงก็กลับมา เขาแอบยัดของบางอย่างใส่มือของพานเจ๋ออย่างเงียบๆ พานเจ๋อก้มลงมอง เห็นว่าเป็นหินก้อนเล็กๆ ก็รู้สึกสงสัย: "จื่อเหิง เธอเข้าป่าไปเพราะจะไปหาเจ้าก้อนนี้หรือ?"

จื่อเหิงพยักหน้า: "ก้อนนี้มีค่ามากนะ ฉันให้เธอ พอเธอได้ไปแล้วก็จะได้ซื้อเสื้อผ้าใหม่กับรองเท้าใหม่ได้" จากนั้นก็หันมองซ้ายมองขวา เมื่อเห็นว่าในลานบ้านมีเพียงเขากับพี่อาเจ๋อ ก็กระซิบเสียงเบาว่า: "แต่ว่า เธอห้ามบอกใครนะ นี่เป็นความลับของเราสองคน"

พานเจ๋อชั่งน้ำหนักหินก้อนเล็กในมือ หินก้อนเล็กจิ๋ว ขนาดพอๆ กับไข่ไก่เท่านั้น รูปทรงประหลาด ดูคล้ายกับ 'หินแปลก' เขาไม่เข้าใจเลยว่าหินก้อนเล็กขนาดนี้จะมีค่าได้อย่างไร? อีกอย่าง หากหินก้อนนี้มีค่าจริงๆ เขายิ่งไม่สามารถรับเอาไว้ได้ จึงรีบส่งหินคืนกลับไปในมือเล็กๆ ของจื่อเหิงทันทีแล้วพูดว่า: "พี่ไม่เอาหรอก เธอเก็บไว้เถอะ”

“เมื่อกี้เธอบอกว่ามันมีค่า งั้นต้องเก็บให้ดีๆ ล่ะ อย่าให้ใครขโมยไปนะ”

“ฉันตั้งใจหามาให้เธอนะ" จื่อเหิงพยายามจะยัดหินใส่มือพานเจ๋ออีกรอบ