บทที่ 1565 น้ำตาของพ่อผู้แก่ชรา

แม้เขาจะเป็นเพียงแพทย์คนหนึ่ง แต่เขาก็ไม่ได้มีความรู้เรื่องยาที่ลึกซึ้งนัก ในเวลานี้เขาไม่เพียงแต่ต้องบริหารบริษัทยา แต่ยังต้องขวนขวายหาความรู้เพิ่มเติมอีกมาก และเขายังเตรียมตัวสอบใบเซอร์อีกหลายใบ แม้ว่าพี่ชิงจะไม่ได้ดูที่ใบประกาศเวลาใช้งานคน แต่สังคมนี้ไม่ใช่แบบนั้น เมื่อเทียบกับความสามารถส่วนบุคคลแล้ว สังคมนี้ให้ความสำคัญกับสารพัดใบประกาศในมือผู้คนมากกว่า เหมือนกับการขับรถ บางคนอ่านหนังสือไม่ออก แต่ขับรถมาตั้งแต่ศตวรรษที่ยี่สิบ ขับมาหลายสิบปี ผ่านเส้นทางยากลำบากมาสารพัด แต่กลับไม่มีใบขับขี่ คนแบบนี้พอเจอด่านตรวจก็มักจะโดนทำโทษ ในขณะที่นักฆ่าบนท้องถนนบางคน พอได้ใบขับขี่มาผ่านช่องทางต่างๆ ก็ยังแยกคันเร่งกับเบรกไม่ออก ต่อให้บนถนนเจอตำรวจจราจร ขอแค่หยิบใบขับขี่ออกมา ทุกอย่างก็จบเรื่อง ความสามารถของคนเราไม่ได้สำคัญเท่ากับว่าในมือเขามีใบประกาศหรือไม่!

ด้วยความที่เข้าใจจุดนี้ดี เพื่อให้เส้นทางในอนาคตเดินได้ง่ายขึ้น เฉาเฟยอวี่จึงต้องขยันสอบใบประกาศให้มากเข้าไว้ ปัจจุบันเขาจึงนอนเพียงวันละสี่ถึงห้าชั่วโมงเท่านั้น เวลานอนน้อยขนาดนี้ ถ้าไม่ขอบตาดำก็คงแปลกแล้ว หลี่ชิงเฟิงเห็นเขาไม่พูดอะไรก็พอจะเดาออกได้บ้าง รู้ว่าตอนนี้เขากำลังดูแลบริษัทยาที่ใหญ่โตขนาดนี้คงไม่ใช่เรื่องง่ายแน่ จึงกล่าวว่า: "เดี๋ยวรอแป๊บนะ ฉันจะเอาอะไรให้"

เฉาเฟยอวี่ดีใจเล็กน้อย: "มีของดีอะไรหรือครับ? เป็นขนมไข่ทอดที่พี่ชิงทำเองหรือเปล่า?" เขายังจำความรู้สึกตอนที่ได้ลิ้มรสขนมไข่ฝีมือพี่ชิงครั้งแรกได้แม่น มันเป็นรสชาติที่ลืมไม่ลงและประทับใจไม่รู้ลืมจริงๆ หลี่ชิงเฟิงยิ้ม: "ไม่ใช่หรอก รอเดี๋ยว" ว่าแล้วก็ไปหยิบขวดโหลออกมาจากสัมภาระที่นำมาจากเมืองเหอซื่อ ขวดโหลไม่ได้ใหญ่มาก ขนาดใหญ่กว่าแอปเปิลลูกใหญ่นิดหน่อย ขวดโหลเซรามิกกลมๆ ดูเรียบง่ายมาก ไม่มีการย้อมสี แต่ยังคงสีดั้งเดิมของเครื่องปั้นดินเผาเอาไว้ ไม่มีการแกะสลักลวดลาย มองปราดเดียวก็เห็นรอยขรุขระจากเนื้อทราย

เฉาเฟยอวี่รับขวดโหลไปอย่างสนอกสนใจ: "นี่เป็นของอร่อยอะไรหรือครับ?" ว่าแล้วก็หมุนขวดโหลดู ถึงได้เห็นว่าบนขวดโหลสลักตัวอักษรสามตัวไว้ว่า: ยาหู่หนิวหว่าน (ยาลูกกลอนพยัคฆ์วัว) หลี่ชิงเฟิงกล่าว: "นี่คือยาหู่หนิวหว่านที่ฉันทำเอง นายเอาไปกินนะ”

“สัปดาห์ละเม็ดพอ"