บทที่ 1569 มนุษย์คือสิ่งที่มีอุณหภูมิ

ในขณะที่ดื่ม จื่อเหิงก็เปิดโหมดการแสดงแบบ 'ออสการ์' ขึ้นมา— อ้าปากกว้างเบิกตากว้าง ทำท่าทางไม่น่าเชื่อ: "เชี่ยเอ๊ย นี่มันอะไรกันเนี่ย? ทำไมถึงอร่อยขนาดนี้?" "นี่คือถั่วเขียวต้มหรือเปล่า?" "แต่ในโลกนี้จะมีถั่วเขียวต้มที่อร่อยขนาดนี้ได้ยังไงกัน?" "อร่อยเหลือเชื่อ!" "พ่อครับ นี่เป็นถั่วเขียวต้มที่พ่อต้มหรือครับ?" "ไม่นึกเลยว่าพ่อจะเก่งขนาดนี้!"

หลี่ชิงเฟิงมองดูเจ้าตัวน้อยที่แสดงละครเกินจริงแล้วมุมปากก็กระตุก ส่วนจื่ออวี๋ที่อยู่ข้างๆ ก็เลียนแบบบ้าง เงยหน้าเตรียมจะดื่มถั่วเขียวต้มให้ตัวเอง ผลปรากฏว่าเพราะเลียนแบบแก่นแท้ของพี่ชายไม่ได้ พอเงยหน้ามากเกินไป ตัวอ้วนกลมของหนูน้อยก็หงายหลังตึงลงไปทันที ถั่วเขียวต้มทั้งแก้วสาดเต็มหน้าเธอ

ผู้คนต่างอุทานด้วยความตกใจ เจ้าตัวน้อยนั่งงงอยู่บนพื้น มองแก้วเปล่าในมือด้วยอาการมึนงง จากนั้น มือเล็กอีกข้างก็ปาดถั่วเขียวบนใบหน้า โดยไม่รอช้าก็นำถั่วเขียวเข้าปากทันที ในขณะที่ยัดเข้าปากก็พยายามแสดงละครอย่างเต็มที่ว่า: "อืม~" "อร่อย" "เก่ง" "เก่งมากๆ"

ทุกคนอดขำไม่ได้ ต่างอยากจะพุ่งเข้าไปอุ้มหนูน้อยจอมซนคนนี้ แต่ยังไม่ทันที่ใครจะได้ขยับ หลี่ชิงเฟิงก็ใช้มือเดียวช้อนตัวหนูน้อยขึ้นมาเสียก่อน ผู้คนรอบข้างต่างรีบยื่นทิชชูและผ้าขนหนูมาให้ด้วยความกระตือรือร้น

หลี่ชิงเฟิงเช็ดทำความสะอาดให้หนูน้อยเสร็จแล้ว จึงหันไปมองกลุ่มศิษย์สิบกว่าคนนั้น เมื่อเห็นว่าพวกเขาไม่มีท่าทีประหม่าหรือวิตกกังวลเหมือนตอนแรกที่พบกัน เขาก็รู้สึกพอใจยิ่งนัก เขากล่าวว่า: "ถ้าพวกเธออยากจะทำน้ำตาลต้ม ก็จงทำอย่างมั่นใจไปเลย" "ฉันคิดว่าเหล่าครูอาวุโสคงมีเคล็ดลับดีๆ ในการต้มน้ำตาลอยู่ไม่น้อย" "อะไรที่ไม่เข้าใจก็ไปถามพวกเขาได้เลย"