บทที่ 1595 กินกระบองของข้าพเจ้าไปเสียเถอะ

จื่อเหิงตะลึงงัน: "นี่น่ะหรือคือปากกาแท่งใหม่?" นี่มันหลอกเด็กชัดๆ!

หลี่ชิงเฟิงเลิกคิ้ว: "ใช่แล้ว นี่แหละปากกาแท่งใหม่ ลูกจะเอาไหม?"

จื่อเหิงไม่อยากได้ นี่มันกิ่งไม้ชัดๆ แถมยังเป็นกิ่งไม้ที่ถูกไฟเผาจนดำมืดอีกด้วย นี่จะเป็นปากกาแท่งใหม่ไปได้อย่างไร? พ่อชัดๆ ที่กำลังมองเขาเป็นเด็กน้อยแล้วหลอกล่ออยู่

เขาอดไม่ได้ที่จะกอดอก แล้วเบือนหน้าหนีพลางกล่าวว่า: "ผมไม่เอา!”