บทที่ 1615 ลุงสี่เริ่มนั่งไม่ติด

ตอนที่หลี่ชิงเฟิงกลับมาถึงบ้าน เขาหอบเอาของป่ากลับมาเต็มถุงปุ๋ยถึงสี่ใบ ไม่เพียงแค่ผักป่าเล็กๆ อย่างชวีชวีฉ่าย แต่ยังมีเฟิร์นอูเม่าและหน่อไม้ฤดูหนาวอีกด้วย รวมไปถึงมันเทศและกวาวเครือเหล่านั้น นอกจากนี้เขายังขุดกบภูเขามาได้อีกจำนวนหนึ่ง

ลูกทั้งสองคนตื่นจากการนอนกลางวันแล้ว เมื่อเห็นพ่อเตรียมของอร่อยมาให้มากมาย ก็พากันยืนดูอยู่ข้างๆ อย่างมีความสุข จื่ออวี๋ลืม 'ความผิด' ของตัวเองไปจนหมดสิ้น เธอโบกมือเล็กๆ ทั้งสองข้างแล้วกระโดดโลดเต้นไปมาอย่างดีใจ ท่าเต้นของเธอไม่มีกฎเกณฑ์อะไรตายตัว เป็นเพียงการชูแขนเล็กๆ ทั้งสองข้างขึ้นสูงแล้วแกว่งไปมามั่วๆ จากนั้นก็ยกเท้าข้างหนึ่งขึ้นสูงแล้วกระทืบลงพื้นอย่างแรง เท้าเล็กๆ ทั้งสองข้างสลับกันย่ำลงบนพื้น ประกอบกับแขนที่แกว่งไปมา ทำให้ดูเหมือนว่าเธอจะมีพรสวรรค์ในการเต้นอยู่บ้าง รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอสดใสยิ่งนัก ดวงตาของเธอสะท้อนแสงแดดในยามบ่าย

จนกระทั่งเห็นพ่อเริ่มเก็บผักสีเขียวสดบนพื้น เธอก็หยุดเต้นทันที ก้นเล็กๆ ของเธอหล่นตุบลงกับพื้น พอนั่งลงแล้วพบว่าตัวเองยังอยู่ห่างจากผักของพ่ออีกไกล เธอจึงเริ่มใช้วิชา 'ย้ายก้น' ค่อยๆ ขยับตัวเข้าไปใกล้พ่ออย่างรวดเร็ว ในที่สุดพอถึงตัวพ่อ เธอก็คว้าหมับเข้าที่ผักป่ากอหนึ่ง แล้วเลียนแบบท่าทางของพ่อ ดึงทึ้งผักมั่วไปหมด พอทำให้ผักเสียรูปทรงจนเละเทะไปแล้ว เธอก็ส่งให้พ่อพลางกล่าวว่า: "ปาป๊า ผักผัก" หนูเองก็เก็บผักเป็นนะ!

มองดูผักชวีชวีฉ่ายที่ถูกลูกสาวดึงจนเหลือแต่ก้าน หลี่ชิงเฟิงรู้สึกถึงความดันโลหิตที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที แต่พอนึกทบทวนดูอีกทีว่าลูกตัวแค่นี้ยังรู้จักช่วยพ่อทำงานบ้าน ก็พลันรู้สึกตื้นตันใจขึ้นมาในทันที เขาหันไปมองลูกชาย เจ้าหนูนั่นนอกจากกินกับเล่นแล้วก็ไม่รู้อะไรเลย ตอนนี้กำลังนั่งขลุกอยู่กับของเล่นของตัวเองอย่างมุ่งมั่น ไม่คิดจะมาช่วยพ่อทำงานเลยสักนิด ลูกสาวนี่แหละดีที่สุด ตัวแค่นี้ก็ยังรู้จักช่วยงานพ่อ เขาว่ากันว่าลูกสาวคือแก้วตาดวงใจ คำนี้น่าจะไม่เกินจริงเลย