บทที่ 162 กูจะไลฟ์สดกินขี้โชว์

เกากวิ๋นอิงที่นั่งอยู่บนขอบหน้าต่างหัวเราะร่าอย่างคนเสียสติ

"พ่อ ดูสิ หนูไม่ได้โกหกพ่อ คนพวกนั้นมันเป็นปีศาจ! พวกมันทำร้ายได้แม้กระทั่งเด็กตัวเล็กๆ ฮ่าๆๆ ปีศาจ! ปีศาจ! ฮ่าๆๆ!"

ทุกคนหันขวับไปมองเกากวิ๋นอิงด้วยความตื่นตระหนก

เห็นเธอหัวเราะร่าทั้งที่น้ำตาไหลพรากอาบแก้ม จากนั้นก็ก้มลงมองทารกในอ้อมกอด สะอื้นไห้กระซิบปลอบโยนว่า

"เด็กดี ไม่ต้องกลัวนะลูก แม่ไม่ยอมยกหนูให้ปีศาจพวกนั้นหรอก เด็กดี นอนนะลูก ตื่นมาก็หายแล้ว!"