บทที่ 1645 ตีข้าว

หลี่ชิงเฟิงกวาดสายตามองดูรวงข้าวที่ถูกนำมาพาดวางไว้ในนา ก่อนจะพยักหน้าอย่างพอใจแล้วกล่าวว่า "ใช้ได้เลย ทั้งที่ร่างกายยังมีบาดแผลแต่กลับเกี่ยวข้าวได้มากขนาดนี้ ถือว่าเก่งมากแล้ว"

ลูหย่งซานแปลกใจ เขามองหลี่ชิงเฟิงด้วยแววตาเป็นประกายแล้วถามว่า "พี่ชิงเฟิง พี่คิดว่าผมเก่งจริงๆ เหรอครับ?"

หลี่ชิงเฟิงพยักหน้าอย่างเป็นธรรมชาติ "ใช่สิ นายไม่คิดว่าตัวเองเก่งเหรอ?"

"นายดูคนอื่นๆ สิ เวลาเจ็บป่วยหรือได้รับบาดเจ็บ มีใครบ้างที่ไม่รอให้ร่างกายหายดีก่อนถึงจะลงนาไปทำงาน?"

"แต่นายไม่ใช่อย่างนั้น นายกลับทำงานทั้งๆ ที่ยังมีแผล"