บทที่ 1648 แพนเค้กไข่ข้าวฟ่างแดง

"ได้เยอะขนาดนี้เลย!" ลูหย่งซานหันกลับไปมองพี่ชิงเฟิง ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ

เขายกช่อข้าวฟ่างแดงที่เพิ่งเก็บเกี่ยวได้เมื่อครู่ขึ้นมาพลางถามอย่างสงสัย: "แค่เนี่ยนะครับ?"

"เมล็ดหญ้าที่วัวกินเนี่ยนะ หนึ่งชั่งแลกเนื้อได้ตั้งห้าชั่ง?"

หลี่ชิงเฟิงพยักหน้า: "ใช่สิ ของพรรค์นี้ต่อให้เอาไปปลูก ผลผลิตก็ไม่สูงหรอก"

"ของป่าที่นายเห็น ก็อย่างที่เห็นนั่นแหละ หญ้ากอใหญ่ขนาดนั้นก็มีแค่ไม่กี่ก้านที่ออกผล ผลผลิตยิ่งต่ำเข้าไปใหญ่"