บทที่ 1659 วิถีคนเจ้าสำราญ หลี่ฟู่ชุน

เขาไม่ได้กำลังสั่งพ่อตัวเองอยู่ แต่เขาไม่อยากขยับตัวอีกต่อไปแล้วจริงๆ ถึงแม้ว่าเขาจะสามารถต้านทานความเสียหายทางกายภาพได้ แต่การตัดฟืนมันเหนื่อยคนจริงๆ! ทุกครั้งที่เหวี่ยงมีดลงไปล้วนใช้แรงอย่างเต็มที่ แทบจะเหนื่อยจนลิ้นห้อยอยู่แล้ว

เมื่อกลับถึงบ้าน หลี่ชิงเฟิงก็นำไม้ฟืนแห้งน้ำหนักกว่าร้อยชั่งที่จื่อเหิงตัดกลับมาไปกองไว้ที่มุมห้องครัว เดิมทีจื่อเหิงคิดว่าตัวเองขยันทำงานมาทั้งเช้า ถึงแม้ไม้ฟืนที่ตัดมาจะไม่ได้เยอะเท่าของพ่อ แต่ก็น่าจะไม่ต่างกันมากนัก ผลปรากฏว่าพอเอามาเทียบกันแล้ว ความแตกต่างระหว่างทั้งสองกองนั้นมันช่างใหญ่หลวงนัก! ทันทีที่เห็นกองไม้ฟืนของตัวเองวางพิงผนังอยู่อย่างน่าอนาถ จื่อเหิงก็รู้สึกหดหู่ขึ้นมาทันที เขาโยนมีดฟันฟืนทิ้งแล้วนั่งลงบนม้านั่ง ไม่ยอมพูดจาอะไรอีกเลย เนื้องูหอมๆ หายไปแล้ว! ฮือๆๆ

เดิมทีหลี่ชิงเฟิงรู้สึกสะใจเล็กน้อย คิดว่าจื่อเหิงทำงานไม่สำเร็จตามเป้า ก็ไม่ต้องทำเนื้องูให้กินแล้ว แต่พอเห็นเจ้าตัวเล็กที่ถูกแดดเผาจนผิวเข้มขึ้นนั่งหน้ามูดทู่ด้วยความเหนื่อยล้าบนม้านั่งตัวเล็ก เขาก็อดรู้สึกสงสารไม่ได้ เขาจึงหาเก้าอี้ตัวเล็กมานั่งลงข้างๆ แล้วอุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นมาวางบนตักพลางปลอบว่า: "จื่อเหิง ลูกทำได้ดีมากแล้วนะ!”

“ถึงลูกจะทำงานไม่สำเร็จตามเป้า แต่ลูกรู้ไหมว่าเด็กคนอื่นๆ ที่อายุเท่าลูก ต่อให้เข้าป่าไปทั้งวันหรือสองวัน ก็ยังตัดไม้ฟืนได้ไม่เยอะเท่าลูกเลยนะ”

“เพราะฉะนั้น ลูกเก่งมากแล้วจริงๆ!"