บทที่ 167 บังเอิญอีกแล้ว

"ลูกอยากกินอะไร?"

"ผมอยากกินเนื้อครับ" จื่อเหิงวิ่งไล่แมลงวันตัวใหญ่ข้างหน้า หวังจะตบให้ตาย

แต่อนิจจา แมลงวันบินเร็วเกินไป เขาไล่ตามไม่ทัน

หลี่ชิงเฟิงหันไปมองบ่อเกรอะที่เกือบจะเต็มเพราะฝีมือลูกชาย แล้วอยากจะร้องไห้แต่ร้องไม่ออก

ดูเหมือนว่าเทียบกับการจัดการเรื่องป่าเขาแล้ว การรีบทำความสะอาดบ่อเกรอะน่าจะเป็นวาระแห่งชาติมากกว่า!