บทที่ 1695 ผักสด

เจ้านิวกินดีพึมพำอย่างน้อยอกน้อยใจ: "ก็พี่พูดตามที่นายบอก นายเองไม่ใช่หรือที่บอกให้ทำแบบนั้น ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย"

"ยังจะบอกว่าไม่ผิดอีกหรือ?" จื่อเหิงหันกลับมามองเจ้านิวกินดีอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา "พี่ถึงกับคิดว่าตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิดเลยหรือครับ?"

เจ้านิวกินดีพยักหน้าอย่างเป็นธรรมชาติ: "ก็พี่ไม่ได้ทำอะไรผิดจริงๆ นี่นา พี่ก็ทำตามที่นายบอกทุกอย่าง แล้วผิดตรงไหน?"

จื่อเหิงโกรธจนแทบจะคลั่ง เขาคิดว่าเจ้านิวกินดีไม่ใช่คนโง่หรอก ตัวเขาเองต่างหากที่โง่ อุตส่าห์พาคนโง่ตัวโตไปจับปลาได้เนี่ยนะ? ถ้าไม่ใช่คนโง่แล้วจะเป็นอะไรได้? มีเวลาขนาดนี้ ทำไมเขาไม่เอาไปอ่านหนังสือที่บ้านเพิ่มอีกสักสองสามเล่มล่ะ?

เขาวิ่งจี๋กลับบ้านไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้เจ้านิวกินดียืนเคว้งคว้างอยู่ตรงนั้น