บทที่ 1697 ฟ้าไม่มีตา

หลี่ชิงเฟิงยืนยันสิ่งที่คาดเดาไว้ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์แล้ว เขาพูดใส่โทรศัพท์ว่า: "คุณหยู เรื่องครั้งนี้ต้องขอบคุณคุณมากจริงๆ อีกไม่กี่วันผมจะให้คนส่งของอร่อยๆ ไปให้ครับ"

หยูเฉิงหลงหัวเราะร่าผ่านโทรศัพท์: "ของอร่อยไม่ต้องหรอก ชิงเฟิงเอ๊ย ฉันจำได้ว่าหน้าหนาวปีที่แล้วนายทำน้ำผึ้งไว้เยอะเลย ปีนี้ยังมีเหลืออีกไหม?"

หลี่ชิงเฟิงถึงได้นึกถึงน้ำผึ้งขึ้นมา ใช่แล้ว ปีที่แล้วเขาได้น้ำผึ้งป่าแท้ๆ มาเยอะมากและทำเงินได้ไม่น้อย ปีนี้ถ้ายังไม่มีอะไรทำ จะหามาสักหน่อยก็ดีเหมือนกัน เงินแสนกว่าหยวนอาจจะดูไม่มาก แต่มันก็คือเงิน เขาจึงตอบรับว่า: "ได้ครับคุณหยู รอหน่อยนะครับ ถ้าผมว่างเมื่อไหร่จะเข้าป่าไปหาน้ำผึ้งมาให้ ถ้าได้แล้วจะรีบให้คนส่งไปให้ครับ" "ฮ่าๆ ตกลงตามนี้เลยนะ"

เมื่อวางสายลง แววตาของหลี่ชิงเฟิงก็เย็นเยียบลงทันที นางจื่ออวี๋ดูเหมือนจะรับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงของพ่อได้ มือเล็กๆ คว้าเข้าที่ใบหน้าของพ่อพลางร้องอ้อแอ้ว่า: "พ่อคะ เล่นๆ กัน" "นี่ไม่ใช่การเล่นมือนะ นี่มันดึงหน้าพ่อแล้ว!" ไอเย็นรอบตัวหลี่ชิงเฟิงมลายหายไปในพริบตา แววตาแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยน เขาสิ่งหน้ามองท้องฟ้า เห็นท้องฟ้าเหนืออำเภอหูอันวันนี้ปลอดโปร่งปราศจากเมฆ แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงมาอย่างแรงกล้า ทว่าเมื่อก้มลงมองโลกมนุษย์ที่ห่างจากนรกเพียงคืบ กลับพบเมฆหมอกมืดมัวปกคลุม เหล่าปีศาจร้ายกำลังออกอาละวาด

ดีมาก! เดิมทีเขาไม่มีเจตนาจะทำร้ายใคร แต่ในเมื่อพวกมันมีใจจะทำลายเขา ถ้าเช่นนั้น ก็คงต้องมาวัดกันที่ความสามารถเสียแล้ว