บทที่ 1710 ทำไมผู้ชายต้องลำบากผู้ชายด้วยกัน

ทุกคนต่างรายงานตามสถานการณ์จริงของครอบครัวตน ไม่มีการกล่าวเกินจริงหรือโกหกแต่อย่างใด หลี่ชิงเฟิงกวาดสายตามองดูทุกคนแล้วพยักหน้ากล่าวว่า: "ได้ครับ งั้นพรุ่งนี้พวกคุณไปรายงานตัวที่บ้านคุณป้าจินฮวาได้เลย"

ที่เหลืออยู่คือครอบครัวของเหลียวกุ้ยฟางกับหลี่ชิงเหอ แม่ลูกหลี่ชิงเจียง และโม่อินอี๋ รวมถึงบ้านอื่นๆ ที่ไม่มีทั้งคนแก่ที่ต้องดูแล และลูกๆ ก็โตเกินห้าขวบกันหมดแล้ว บนใบหน้าของคนกลุ่มนี้อดไม่ได้ที่จะปรากฏร่องรอยของความร้อนรน เพราะอย่างไรเสีย ตอนนี้ก็ยังเหลือเวลาอีกพักหนึ่งกว่าจะถึงปีใหม่ ทุกคนต่างก็อยากจะใช้ช่วงเวลานี้หาเงินให้ได้มากขึ้นอีกหน่อยเพื่อจะได้ฉลองปีใหม่ให้ดี แม้ปีนี้เงินที่หาได้จากโรงงานจะเทียบเท่ากับการทำงานแบบเดิมถึงสามสี่ปี แต่ใครล่ะจะไม่ชอบเงิน? เงินทองน่ะ ยิ่งเยอะก็ยิ่งดีอยู่แล้ว

โดยเฉพาะเหลียวกุ้ยฟางที่ร้อนใจจนแทบอยู่ไม่ติด แม้บ้านเธอจะซื้อที่อำเภอไว้แล้ว แต่เธอก็เพิ่งมารู้เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมาตอนที่ทางนิติบุคคลโทรมาทวงเงิน พอมารู้ว่า การซื้อบ้านแล้วไม่ได้แปลว่าจบสิ้นภาระ? ซื้อบ้านแล้วยังต้องมาเสียค่าอะไรที่เรียกว่าค่าส่วนกลางงี่เง่านั่นอีก? แถมค่าส่วนกลางยังแพงหูฉี่อีกด้วย! อย่างบ้านของเธอ ปีหนึ่งต้องจ่ายค่าส่วนกลางถึงสามพันหยวน! คุณพระคุณเจ้าช่วยเถอะ เธอยังไม่เคยเข้าไปอยู่เลยด้วยซ้ำ แม้แต่จะไปดูก็ยังไม่ค่อยจะได้ดู แต่ปีหนึ่งต้องจ่ายตั้งสามพัน มันช่างบาดใจเหลือเกิน! พอนึกถึงเงินสามพันหยวนที่ต้องไหลออกไปเหมือนสายน้ำ แถมต้องไหลออกไปแบบงงๆ ทุกปีแบบนี้ หัวใจเธอก็เจ็บปวดเหลือเกิน เธออยากจะขยันทำงาน ขยันหาเงินให้มากขึ้น มากขึ้นอีก!

เธออ้าปากหมายจะถามชิงเฟิงว่าพวกเธอควรทำอย่างไรดี แต่ก็ไม่รู้จะถามอย่างไร ในเมื่อทางคุณป้าจินฮวาคนก็ครบแล้ว พวกเธอจะหน้าด้านไปบังคับให้ชิงเฟิงจัดสรรตำแหน่งให้พวกเธอก็คงไม่ได้ นั่นไม่เท่ากับไปสร้างความลำบากใจให้เขาหรือ? ทว่าพอนึกถึงค่าส่วนกลางสามพันหยวน สีหน้าของเธอก็อดไม่ได้ที่จะบิดเบี้ยวไปตามความรู้สึก สุดท้าย ก็เป็นหลี่ชิงเหอไอ้คนซื่อบื้อที่เปิดปากถามขึ้นมา: "ชิงเฟิง แล้วพวกเราล่ะ?”

“พวกเราจะทำยังไงกันดี?"