บทที่ 173 กานลู่จื่อ

จื่อเหิงเห็นพ่อไม่ยอมอุ้ม ก็รีบงัดวิชาไม้ตาย 'นั่งแหมะดิ้นพราด' ออกมาใช้

เขาทิ้งก้นนั่งแปะลงกับพื้น ถีบขาคู่ แกว่งแขนไปมา ปากก็ร้องโวยวาย

"พ่อ อุ้มผมขึ้นไปหน่อย! พ่อ! อุ้มผมขึ้นไป! พ่อ อุ้มผมขึ้นไปเดี๋ยวนี้นะ!"

หลี่ชิงเฟิงปวดหัวจี๊ด เดินลงมาตะคอกใส่อย่างรำคาญ "ถอยไปห่างๆ!"

จื่อเหิงเงยหน้าทำตาปริบๆ ใสแจ๋ว พูดเสียงอ้อน "พ่อครับ อุ้มผมขึ้นไปหน่อยได้ไหมครับ?"