บทที่ 1747: ชั่งละสามสิบหยวน

ยิ่งไปกว่านั้น ชาวบ้านที่เลี้ยงหมูต่างก็เสียดายเงินไม่กล้าซื้ออาหารเม็ดสำเร็จรูป มักจะใช้ผักและธัญพืชที่ปลูกเองมาเป็นอาหารหมู อาหารหมูต้มที่พบเห็นได้ทั่วไปที่สุดก็คือมันเทศ ฟักทอง และผักกินใบ

นำมาต้มรวมกันในกระทะใบใหญ่ จากนั้นผสมรำข้าวลงไป ก็จะกลายเป็นอาหารหมูต้มสไตล์บ้านนาที่พวกหมูชื่นชอบมากที่สุด วิธีการเลี้ยงหมูแบบนี้ค่อนข้างเปลืองแรงและเสียเวลา ไม่สามารถนำไปเปรียบเทียบกับการเลี้ยงแบบฟาร์มอัตโนมัติได้เลยแม้แต่น้อย

ชาวบ้านต้องใช้เวลาเลี้ยงหมูบ้านพวกนี้นานเกือบหนึ่งปีเต็มถึงจะได้น้ำหนักราวๆ สองร้อยชั่ง แต่ทว่าในตอนที่ขาย พ่อค้าคนกลางที่มารับซื้อกลับกดราคารับซื้อโดยอิงตามราคาหมูเป็นของกลุ่มบริษัทเหวินซื่อ

หมูหนึ่งตัวน้ำหนักสองร้อยชั่ง ราคาหมูเป็นหน้าฟาร์มไม่ถึงสิบหยวน ราคารวมก็เลยได้ไม่ถึงสองพันหยวน เลี้ยงหมูสิบตัว เมื่อหักต้นทุนออกแล้ว ในหนึ่งปีจะทำกำไรได้ประมาณหนึ่งหมื่นหยวนเท่านั้น โดยที่ค่าแรงและค่าอาหารหมูต้มสารพัดอย่างไม่ได้ถูกนำมารวมเป็นต้นทุนด้วยซ้ำ ไม่อย่างนั้นก็คงจะกำไรไม่ถึงหนึ่งหมื่นหยวนหรอก

ด้วยเหตุผลต่างๆ นานาเหล่านี้ ปัจจุบันชาวบ้านที่เลี้ยงหมูในหมู่บ้านจึงมีจำนวนน้อยลงเรื่อยๆ ในปีที่แล้วมีชาวบ้านเพียงสามสี่ครอบครัวเท่านั้นที่ยังคงเลี้ยงหมูอยู่ แถมยังเลี้ยงเพียงแค่ครอบครัวละหนึ่งตัว โดยมีจุดประสงค์เพื่อเก็บไว้เชือดกินในช่วงเทศกาลปีใหม่เท่านั้น