บทที่ 1768 ฝนปลาตก

หลี่ชิงเฟิงย่อมรู้ถึงความคิดของเจ้าพวกตัวเล็กเหล่านี้ดี แต่เขาแค่ไม่อยากให้เจ้าชะมดแผงหางปล้องสบายเกินไปนัก

จึงพูดขึ้นว่า "อยากกินปลา พวกแกก็ควรไปหาพ่อแท้ๆ ของพวกแกสิ!"

"ฉันก็แค่คนเดินผ่านมา พวกแกจะมาแกล้งต้มตุ๋นเรียกร้องอะไรจากฉันไม่ได้หรอกนะ เข้าใจไหม?"

เมื่อลูกแมวน้อยได้ยินดังนั้น พวกมันก็พร้อมใจกันจ้องมองคุณพ่อด้วยดวงตากลมโตที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำตา

ราวกับว่าถ้าคุณพ่อขืนพูดว่าจะไม่ให้พวกมันกินปลาอีกแค่ประโยคเดียว พวกมันจะต้องร้องไห้ออกมาแน่ๆ ลูกแมวหน้าตาแบบนี้เป็นร้อยๆ ตัวทำเอาบรรยากาศหยุดนิ่งไปหลายวินาที ในที่สุดหลี่ชิงเฟิงก็ยอมแพ้: