บทที่ 1783 ต้องกระตือรือร้นและมองโลกในแง่ดี

หัวหน้าเอามือไพล่หลัง มองดูพื้นที่เกิดภัยพิบัติด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

ข้างกายมีชายหนุ่มติดตามอยู่หลายคน หนึ่งในนั้นกำลังถ่ายรูปท่าทางอันสง่างามของหัวหน้าดังแชะๆ

หัวหน้าเอ่ยด้วยสีหน้าเศร้าสลดว่า "เรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว ทุกคนอย่าเพิ่งเสียใจไปเลยครับ"

"ผมรู้ว่าปกติพวกคุณรักใคร่กลมเกลียวกันเหมือนคนในครอบครัว ไม่ใช่แค่ชาวหมู่บ้านเดียวกัน แต่เป็นพี่น้องในครอบครัวใหญ่"

"เห็นทุกคนเสียใจ ผมเองก็เสียใจเช่นกัน"