บทที่ 1793 จางกู่เหวย

หญิงชราคนหนึ่งอธิบายว่า "ทุกบ้านในหมู่บ้านเรามีเด็กอย่างน้อยสองคน แล้วก็เลี้ยงเป็ดเลี้ยงไก่อีกไม่น้อยเลยค่ะ"

"ที่นาส่วนใหญ่ในหมู่บ้านก็ปล่อยให้คนอื่นเช่าปลูกสมุนไพรไปหมดแล้ว แต่ละบ้านก็จะเหลือที่นาไว้ปลูกข้าวแค่ไร่สองไร่เท่านั้น"

"ดังนั้นพวกเราเลยปลูกผักกันไม่ค่อยเยอะหรอกค่ะ"

"แค่พอประทังชีวิตไปวันๆ เท่านั้น พวกหัวไชเท้า ถั่วลันเตาอะไรพวกนี้ พอหมดช่วงปีใหม่ก็กินกันหมดแล้ว"

พูดไปก็รู้สึกละอายใจขึ้นมาบ้าง