บทที่ 1795 ผักจี้ไช่

ส่วนกางเกงของจื่ออวี๋ก็ไม่ใช่ตัวเดียวกับตอนที่เขาออกจากบ้านไปเมื่อเช้านี้ เพียงแต่ว่า ใส่กางเกงกลับด้าน

ถึงกระนั้น หลี่ชิงเฟิงก็ยังรู้สึกปลื้มใจเป็นอย่างมาก เขาหันไปกวักมือเรียกจื่อเหิงที่ยังไม่ยอมเดินเข้ามาหา "จื่อเหิง ลูกมานี่สิ"

จื่อเหิงไม่เข้าใจเหตุผล แต่ก็ยังวิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาหา แหงนหน้าเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยเหงื่อเม็ดซึมขึ้นมา เอ่ยถามด้วยความสงสัยเต็มประดา "คุณพ่อ มีอะไรเหรอครับ?"

หลี่ชิงเฟิงอุ้มลูกสาวไว้ด้วยแขนข้างหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างก็ยกขึ้นเช็ดเหงื่อเม็ดเล็กๆ บนหน้าผากของจื่อเหิงอย่างแผ่วเบา แล้วถามว่า "เมื่อเช้านี้น้องฉี่ไปกี่ครั้งครับ?"

จื่อเหิงตอบว่า "สองครั้งครับ"