บทที่ 1798 ใช้วิธีที่ผิดพลาดที่สุด

ท้องฟ้ามืดครึ้ม ฝนที่เทกระหน่ำอยู่นอกหน้าต่างไม่ยอมหยุดพักเลยแม้แต่น้อย

ระหว่างผืนฟ้าและแผ่นดินแทบจะมองไม่เห็นป่าเขาและต้นไม้ในที่ไกลๆ มองเห็นเพียงม่านฝนสีขาวโพลนที่โอบล้อมบ้านหลังนี้เอาไว้

จื่อเหิงกับจื่ออวี๋ตกอยู่ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ

พวกเขาราวกับถูกม่านฝนที่ไม่มีวันหยุดหย่อนนั้นกักขังเอาไว้

ถูกโอบล้อมเอาไว้