บทที่ 1802 ราวกับดวงอาทิตย์ดวงน้อย

ต้องบอกเลยว่า ความคิดเหล่านี้ของจางกู่เหวยช่างไร้เดียงสาและงดงาม

ในขณะเดียวกันก็มองออกได้ว่าจิตใจของเขาบริสุทธิ์และดีงาม

เขาทั้งทนไม่ได้ที่จะเห็นหลี่ชิงเฟิงทำงานโดยไม่ได้เงิน และก็ทนไม่ได้ที่จะให้ชาวบ้านไปเสียเงินที่โรงพยาบาลอย่างเปล่าประโยชน์

ด้วยเหตุนี้ถึงได้มีคำขอร้องเช่นนี้

หลี่ชิงเฟิงเดิมทีอยากจะบอกว่าเขาไม่ได้ขัดสนเงินเล็กๆ น้อยๆ พวกนั้น อีกอย่างเขาก็มีเวลาเหลือเฟือ นานๆ ทีตอบคำถามสักสองสามข้อก็ไม่จำเป็นต้องเก็บเงิน